Slim spelen

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar wij vinden hier thuis dat juf & meester spelen best een opgave. Mijn respect voor leerkrachten is nog groter geworden dan het al was. (Hopelijk blijft hun onmisbare inzet ook NA deze rottige coronacrisis bij de overheid in beeld en krijgen al deze mensen eindelijk het salaris dat ze verdienen, maar dit even terzijde).

Hier thuis hebben we een 8ste groeper en een 5de groeper. We doen braaf het opgegeven werk, hebben samen met de dames een prachtig rooster gemaakt en doen ons uiterste best. Maar het werd al snel duidelijk dat wij bepaald niet als leerkracht in de wieg zijn gelegd. Geduld. Dat is een gave die wij als ouder beiden toch een stuk minder hebben dan gedacht. De puber begint ongeveer bij het lezen van élke vraag te roepen: ‘dit snap ik niet, nee, dit snap ik dus niet, ik begrijp hier dus echt niks van, sorry maar dit snap ik niet’. Aaaargh. De jongste is met automatiseren bezig en is plotsklaps de tafel van 10 he-le-maal kwijt. Aaaargh. “De juf wordt nooit boos als ik iets niet snap, mam”.

Goed. Tijd voor iets anders dus. We laten het huiswerk even voor wat het is (sssttt!) en gaan Smart Gamen. Een win-win-
win-situatie als je het mij vraagt. ZIJ zijn heerlijk educatief bezig (ik gooi het er maar even in: Smart Games leren je oplossingsgericht denken en helpen je concentratievermogen te verbeteren) en WIJ kunnen even op onze telefoon voor de broodnodige communicatie met andere grote mensen.

Inge (maart 2020)

Ouderwets gezellig

Eerlijk is eerlijk, we zijn in huize Roos geen echte puzzelaars. Toen beide dochters nog klein waren, hadden we er eentje die puzzelen geweldig vond, maar de ander heeft er nooit een klap aan gevonden. Wat we allemaal wél leuk vinden, is om samen een puzzel te maken. Zo eentje die op tafel ligt en waar je om de beurt gezellig een stukje aanlegt en waar je na het voltooien van de klus heel tevreden met jezelf bent.

Zo had ik laatst een puzzel gekocht met flamingo’s. Leuk, dacht ik, wat ben ik toch een hippe moeder. Dochters vonden dat zowaar ook en wij gingen aan de slag. 500 stukjes. Nou, het hadden er net zo goed 5000 kunnen zijn, die puzzel was toch een partijtje MOEILIJK! Echt niét normaal. Zoals verwacht gooiden mijn dochters de handdoek snel in de ring (want geen echte puzzelaars). Maar het was mijn eer te na en ik ging moedig door (‘We zijn toch geen opgevers, hier in huize Roos!’). Maar ook bij mij verging snel de pret, het was gewoon niet te doen, ik kwam na uren turen geen stukje verder.

Ik heb de puzzel terug in de doos gekwakt, die komt wel weer van pas op een Koningsdagmarkt (wanneer we die ooit weer gaan vieren). Uit de kast haalde ik een oude bekende. Een lekkere puzzel van Crocodile Creek van 300 stukjes, mooi gemaakt, leuk printje en prima voor elkaar te boksen in een paar uurtjes. De dochters schoven één voor één vanzelf weer aan tafel. Ouderwets gezellig.

Inge (april 2020)