Skip to content

Verdwenen Woorden (Monique de Heide)

Pieter (14) las ‘Verdwenen Woorden’ van Monique de Heide:

“Zonnestralen zetten de zinken daken van het Tuilerieënpaleis en Paleis het Louvre in een gouden gloed en de torens van de Notre Dame waren zo scherp zichtbaar dat ik de waterspuwers op de balustrades kon zien grijnzen. In de rue Favart stopte het rijtuig voor de deur van de achternicht van de notaris.”

Joost (16) gaat in de vakantie een week logeren bij zijn vader, die in Parijs woont. Wanneer hij aankomt op het station in Parijs, is zijn vader echter nergens te bekennen. Alleen zijn aktetas staat ergens bij een container. Wanneer Joost naar zijn vaders appartement gaat, is daar alleen zijn vaders kat, Napoleon. Met hulp van de buurman, meneer Texier, de kleindochter van meneer Texier, Delphine, en haar vrienden, gaat Joost op zoek naar zijn vader. Tijdens de lange, verwarrende zoektocht ontvangt Joost e-mails van een anoniem adres, met hoofdstukken uit een mysterieus dagboek uit de achttiende eeuw. De verdwijning van zijn vader lijkt iets te maken te hebben met een aantal verdwenen bladzijden uit de Encyclopédie van Denis Diderot.

In het algemeen was ‘Verdwenen Woorden’ een goed boek. Het was een leuk en interessant verhaal om te lezen. Het is niet enorm spannend, maar dat was ook niet echt nodig om te genieten van het verhaal. Tijdens het lezen kom je ook het een en ander te weten over de Franse geschiedenis. Zo zijn een groot deel van de karakters in het dagboek mensen die echt in die tijd geleefd hebben. Het was ook wel interessant om hier meer over te weten te komen.

Ik heb echter wel één groot probleem met dit boek:
Geen enkele keer in dit boek gaat Joost naar de politie. Je zou toch denken dat als zijn vader verdwenen is, Joost na een tijdje toch wel er aan zou denken om naar het politiebureau te gaan. Dit idee komt ook wel zo nu en dan langs in Joost zijn hoofd, maar hij maakt nooit plannen om dat ook serieus te doen. Er is niet echt een goede reden waarom hij dit niet doet, en daardoor werd het wel iets minder geloofwaardig voor mij. En zo zitten er meer kleine gaten in de logica van het verhaal, waardoor je er af en toe even uit wordt gehaald. Maar goed, ook al was dit boek niet helemaal perfect, ik vond het nog steeds erg leuk om te lezen, en ik heb erg genoten van dit boek. Van mij krijgt ‘Verdwenen Woorden’ een 7.