Skip to content

Marcelo en de echte wereld (Francisco X. Stork)

Esther (12) las “Marcelo en de echte wereld” van Francisco X. Stork:

Marcelo is een autistische jongen die in zijn eigen wereld leeft. Hij is het liefst alleen of met de pony’s op zijn speciale school Paterson. Hij wil graag de hele zomer de pony’s verzorgen en daarna zijn laatste jaar afmaken op Paterson. Maar zijn vader wil dat hij op zijn advocatenbureau gaat helpen en daarna naar een gewone school gaat. Marcelo voelt niet vaak iets voor anderen, maar als hij een foto vindt van een meisje dat gewond is, voelt hij de drang om haar te helpen. Ondertussen ontmoet hij ook Jasmine, zij helpt hem met het meisje en Marcelo vindt haar erg leuk. Het is moeilijk voor Marcelo om in de echte wereld keuzes te maken. Zal hij de juiste keuze maken en naar Paterson mogen?

‘Ben je zover, Marcelo? Ik steek mijn duim op. Dat betekent dat ik zover ben. Oké, dan rijd ik je nu naar binnen. Hij schuift me de tunnel van het apparaat in.’

Zo begint het boek. Ik vond dit een verwarrend begin, omdat je geen idee hebt waar het over gaat. Pas na het eerste hoofdstuk kom je dat te weten, maar tot die tijd is het een chaos in het verhaal. Daardoor kwam ik het eerste hoofdstuk moeilijk door. Maar daarna werd het begrijpelijker en steeds leuker! Het boek is helemaal in de ik-vorm geschreven. Na een tijdje was ik er aan gewend en vond ik het erg fijn lezen. Marcelo praat in de derde persoon over zichzelf. Bijvoorbeeld: ‘De hersenen werden gescand terwijl Marcelo naar muziek luisterde.’ Dit zegt Marcelo dus zelf over zichzelf en dat is best gek om te lezen. De verhaallijn van het boek vond ik erg leuk, omdat het erg afwisselend was en je echt ziet hoe een autistische jongen denkt en doet. Maar sommige stukjes waren wat langdradig (bijvoorbeeld acht pagina’s over een godsdienst en dat Marcelo gebeden opzei).

‘De goede noot klinkt goed, zegt Jasmine lachend. Dan kijkt ze me op een nieuwe manier aan. Met een blik die ik nog niet kende, maar ik wil mijn blik zo lang ik kan in de hare laten rusten. Dan komt ze naar me toe en geeft me zachtjes een kus op mijn wang. En als ze de kamer uit loopt klinkt er een prachtige melodie.’

Ik vond dit een heel mooi einde. Marcelo kan uiteindelijk in de echte wereld leven. Ondanks dat ik het verhaal af en toe wat rommelig en filosofisch vind, zou ik het wel aanraden.